Dwa lata...

Znów miało być o czymś innym i znów tamto będzie musiało poczekać :) Bo jestem taka szczęśliwa, że muszę się tym moim szczęściem podzielić! Zatem będzie dziś jak nie u mnie: bardzo króciutko i monotematycznie, z jedną fotką tylko - w dodatku dziadowską, bo mój aparat jeszcze nadal na przeglądzie w serwisie. Ale z całą toną szczęścia :)

Dwa lata. Prawie tyle czasu upłynęło, odkąd dostałam pewnego maila. A ponieważ mail ten napisała Ita, musiało w nim się oczywiście znaleźć coś, co mnie absolutnie zachwyciło i na co momentalnie zachorowałam...

Wejść w posiadanie osobistego fotela chciałam od zawsze - ale nie mogłam trafić na wzór, który w całości by mi odpowiadał - a nie lubię przedmiotów, które zadowalają mnie tylko częściowo - to tak jak z facetem, musi być miłość od pierwszego wejrzenia i na 100% :D I tak właśnie się stało, gdy zobaczyłam zdjęcia świeżo upolowanej zdobyczy Ity - od tamtej pory beskutecznie poszukiwałam też takiego. Raz nawet prawie, prawie się udało, nawet na nim usiadłam, ale niestety, nie było możliwości go kupić. Nie mogłam odżałować :( I trzymała mnie ta choroba do wczoraj... gdy całkiem przypadkiem odnalazł się lek, w dodatku ładniejszy i tańszy niż ten nieodżałowany! I w efekcie wczoraj dostałam prezent... hmmm, w zasadzie tegorocznogwiadkowy/zeszłorocznourodzinowy - bo już na poprzednie urodziny go dla mnie planowano - tylko niestety, Warszawa nie jest miejscem, w którym można łatwo trafić na takie cuda. Chyba że odnowione, albo stylizowane, za ciężkie tysiące... Ale cuda się zdarzają :) I dostałam go tydzień przed moimi tegorocznymi urodzinami! Nie mogłam sobie wymarzyć lepszego prezentu!

Proszę Państwa, oto mój wymarzony i ukochany już fotel:

Zwykle pokazuję już meble po przemianie, z dokumentacja "przed" i "po". Dziś będzie tylko "przed" - ponieważ realizacja "po" trochę prawdopodobnie się przeciągnie - nie będę raczej jej zaczynała przed świętami, bo to dość pracochłonne i boję się ze się nie wyrobię, a w dodatku fotel jest w świetnym stanie, jedynym mankamentem jest tylko ugnieciona poducha siedziska. Ale nie wytrzymałabym tyle czasu bez pokazania tutaj tego fotela, bo tak się z niego cieszę, ze pękłabym chyba milcząc tak długo. Kiedyś pokazywałam już przemianę foteli, które mam właśnie dzięki pomocy Ity, o tutaj - pamiętacie?

Ten będzie odmieniony nieco inaczej, ale również zyska lnianą tapicerkę... wiem, że ta tkanina gobelinowa to super sprawa, zwłaszcza, że zachowała się w idealnym stanie, ale mimo wszystko chcę inaczej - więc planuję ją bardzo delikatnie zdjąć (i zachować). Boję się tylko czy poradzę sobie z tym co w środku, bo z gąbkowym siedziskiem byłoby łatwo i przyjemnie, ale to mebel jeszcze sprzed czasów takich udogodnień. Ale mam nadzieję, ze dam radę - trzymajcie za mnie kciuki!

A teraz niestety uciekam do lekarza :/ 

Pozdrawiam,

ushii